take off the lens cap, stupid!

the moon.

2012-03-04T10:21:00.000-08:00

ku własnemu przerażeniu coraz bardziej zaprzyjaźniam się z Instagramem.

piątunio.

2012-03-02T07:46:00.000-08:00

to tak urocze, że nawet mój wewnetrzny grammar nazi się nie oburzył... a powinien.

let's elope today.

2012-02-25T04:33:00.000-08:00

modelka: Agata

colourless colour.

2012-02-22T01:51:00.000-08:00

Sunday morning.

2012-02-19T10:28:00.000-08:00

modelka: Agata

Barcelona

2012-02-17T13:30:00.000-08:00

Spodobało wam się na Santorini, więc dzisiaj zabieram was do Barcelony, która jest dokładnie taka, jak ta piosenka.

Zdjęcia zrobiłam latem 2008 roku w trakcie naszego biegu - bo nie można nazwać tego wizytą - w stolicy Katalonii. Kolejne miejsce, do którego chciałabym wrócić na dłużej. Może kiedyś?

Follow my blog with Bloglovin

one day.

2012-02-16T14:02:00.000-08:00

"Przeżywaj każdy dzień, jakby to był ostatni dzień twojego życia" - to często używany frazes, ale kto ma na to energię? A jeśli akurat pada albo złapałeś przeziębienie? To nie jest zbyt praktyczne. Znacznie lepiej próbować być dobrym, odważnym i przebojowym, tak żeby coś po tobie zostało. Nie trzeba od razu zmieniać świata, tylko ten kawałek wokół siebie. Wyjść do świata ze swoją pasją i elektryczną maszyna do pisania i ciężko pracować nad... czymś. Ulepszać ludzkie życie poprzez sztukę. Szanować przyjaciół, pozostać wiernym swoim przekonaniom, żyć z pasją, pełnią życia, dobrze. Doświadczać nowych rzeczy. Kochać i być kochaną, jeśli to tylko możliwe.

Taka była jej ogólna teoria, nawet jeśli początki nie były zbyt udane. Przed chwilą, niemal ze wzruszeniem ramion, pożegnała kogoś, kogo naprawdę lubiła, pierwszego chłopaka, na którym kiedykolwiek jej zależało, i teraz musi pogodzić się z faktem, że najprawdopodobniej już go więcej nie zobaczy. (...)

David Nicholss, Jeden dzień

pączuchy.

2012-02-16T08:15:00.000-08:00

Mogę wyhaczyć z mojej lisy ważnych rzeczy do zrobienia w życiu punkt o nazwie "w Tłusty Czwartek stań po pączki w najdłużej kolejce w całej Warszawie".

Santorini

2012-02-15T05:10:00.000-08:00

Często zastanawiałam się, skąd w ogóle wzięła się u mnie chęć fotografowania i żałowałam, że nie mam w zanadrzu jakiejś błyskotliwej i uroczej historyjki o tym, jak ktoś z rodziny zaraził mnie pasją albo jak to urodziłam się z palcem na migawce... I kiedy już chciałam oficjalnie uznać, że mój zapał do robienia zdjęć wziął się znikąd, odkopałam folder zawierający zdjęcia z wakacji w 2007 roku, kiedy to podczas pobytu na Krecie wybraliśmy się na wycieczkę promem na najpiękniejsze miejsce jakie kiedykolwiek widziałam w swoim życiu: Santorini. Miałam chyba szczęście, że swoje pierwsze kroki w fotografii postawiłam w tak przepięknym miejscu - przynajmniej odwraca ono uwagę od mojego boleśnie złego kadrowania (; No i od teraz mogę opowiadać historyjkę o tym, jak to moja artystyczna dusza nagle obudziła się w kolebce wszelkich kultur... Czy coś w ten deseń.

thoughts.

2012-02-12T14:18:00.000-08:00

dzisiejsza kumulacja wydarzeń, przeżytych chwil, myśli, obejrzanych filmów, głośnej muzyki w słuchawkach i mroźnego powietrza w dziwny, pokrętny sposób sprawiła, że nie wstydzę się własnych myśli. po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna. mogłabym zachować je dla siebie, zapisać gdzieś na skrawku papieru i schować pod łóżkiem, ale zdecydowałam się skorzystać z chwili i posłać je w świat.

chcę robić mnóstwo rzeczy, za tyle na raz chciałam się złapać, że gdzieś się pogubiłam i koniec końców nie robiłam nic. odkładałam wszystko na jakąś bliżej nieokreśloną przyszłość. i chociaż zawsze wiedziałam, i wszyscy to wiemy, bo codziennie nam się to powtarza, to dopiero dzisiaj zrozumiałam tak bardzo wyraźnie, że w każdej chwili mój limit czasu może się wyczerpać.

w takich chwilach jak te mam wrażenie, że na tym właśnie to wszystko polega. na zdawaniu sobie sprawy, jak prawdziwe są wszystkie banały, które przez całe życie kładą nam do głowy.

jutro rano, za miesiąc, za rok przeczytam te słowa i będą mi się wydawać głupie i dziecinne. ale zostawię je sobie na pamiątkę, bo w tej chwili są dla mnie ważne.

dobranoc.

trouble is a friend.

2012-02-06T05:50:00.000-08:00

how I hate the way he makes me feel
and how I try to make him leave
I try, oh, oh, I try

but he's there in the dark,
he's there in my heart,
he waits in the wings, he's gotta play a part
trouble is a friend, yeah, trouble is a friend of mine
so don't be alarmed if he takes you by the arm
I won't let him win but I'm a sucker for his charm
trouble is a friend, yeah, trouble is a friend of mine

summertime sadness.

2012-01-31T13:30:00.000-08:00

I think I'll love you forever
Like the stars miss the sun in the morning skies

shhh.

2012-01-28T06:10:00.000-08:00

zza siedmiu gór i lasów nadeszły dobre wieści.

great expectations

2012-01-21T04:51:00.000-08:00

"Ten dzień wprowadził do mojego życia wielkie zmiany. Ale tak dzieje się w życiu każdego człowieka. Przypomnijcie sobie taki jeden dzień, który zaważył na waszym życiu. Przerwij na chwilę ty, który to czytasz, i pomyśl o długim łańcuchu złotych czy żelaznych ogniw, cierni czy kwiatów, które by nigdy ciebie nie oplątały, gdyby nie było jednego ważnego i pamiętnego dnia w twoim życiu."

Charles Dickens, Wielkie nadzieje

piękna okrągła liczba na facebooku (za którą serdecznie dziękuję!) uświadomiła mi jak mało skupiałam się ostatnio na robieniu czegoś "swojego" i jak bardzo za tym tęsknię... więc kiedy już uporam się ze wszystkimi egzaminami i będę cieszyć się przywilejem zajęć tylko dwa razy w tygodniu (yay!), obiecuję błyskawiczną poprawę :)

w międzyczasie możecie mnie trochę popytać. lubię pytania.

hello there, 2012!

2012-01-03T13:30:00.000-08:00

postanowienia noworoczne? zwykle ich nie robię, ale w tym roku może być wyjątek.

chciałam stworzyć jakąś błyskotliwą noworoczną myśl, ale wyszedł banał nad banały. musicie obejść się więc bez myśli.

wszystkiego naj w nowym roku!

heart of the ocean.

2011-12-29T02:57:00.000-08:00

model: Lena

polaroidove love.

2011-12-28T09:54:00.000-08:00

ja i Lena

krótka historia o tym jak poleciałyśmy w sztukę...

2011-12-05T12:44:00.000-08:00

... aka poszłyśmy z Olą do Grycana naświetlać stary papier fotograficzny.

szczęście.

2011-11-26T03:41:00.000-08:00

"Wyświadczanie przysług sprawia mi przyjemność. Może więc nie jestem całkiem bezinteresowna, bo to, co robię, sprawia, że lepiej się oceniam. Lubię ludzi i zawsze z góry zakładam, że mają dobre intencje. Naprawdę nie wszystko szło mi jak po maśle. (...) Nie znoszę zadręczać się złymi myślami, nie rozpamiętuję porażek i nie zastanawiam się: "A co, jeśli się nie uda?". Moje samopoczucie nie jest też uzależnione od czyichś zewnętrznych ocen. Wiem, na co mnie stać, a co powinnam jeszcze dopracować. (...)

W osiągnięciu szczęścia pomaga Dominice także to, że potrafi koncentrować się na dobrych rzeczach, które jej się przytrafiają. Jeśli stale sobie o nich przypominasz, nie pozwolisz by zbyt szybko ulotniły się z Twojej podświadomości. W końcu zawsze można znaleźć powody do zadowolenia: dach nad głową, zdrowie, a choćby i to, że możesz zjeść pyszny deser. W osiągnięciu codziennego szczęścia sprawdza się proste prawo: jeśli zaczniesz zachowywać się w określony sposób, odczujesz odpowiednie emocje."

Maria Barcz "W czepku urodzone" (Glamour Grudzień 2011)

W ramach starań o moje własne bardziej pozytywne podejście do życia (: Przy okazji polecam całego grudniowego Glamoura, w tym numerze zaskoczyła mnie ilość wyjątkowo trafnych i ciekawych artykułów.

A dla spotęgowania pozytywności, piosenka z którą lubię się ostatnio budzić (: Miłej soboty!

środa.

2011-11-16T06:04:00.000-08:00

Tych, którzy nie wiedzą, że jest, zapraszam do odwiedzenia mojego drugiego bloga, w którym daję upust wszystkim moim małym pasjom do książek, filmów, seriali, miejsc i ładnych rzeczy wszelkiej maści (:

probably the best city in the world.

2011-11-07T11:59:00.000-08:00

Gdybym podróżowała trochę więcej, chyba byłby ze mnie bardzo, bardzo zły bloger jeśli chodzi o fotorelacje (; Ale dotarliśmy do ostatniej już części, więc przedstawiam Wam: Braşov.

Genialna koncepcja: za jedną cenę (w zależności od rozmiaru kubeczka równowartość 5 lub 7 złotych) można było sobie nakładać do woli lodów (20 smaków!) i dodatków. Lody może nie były najlepszej jakości, ale kto by wybrzydzał, skoro pomysł tak idealny (;

W trakcie naszego pobytu w Brasovie odbywało się Romanian Music Awards - jedna z większych imprez muzycznych w Rumunii organizowana przez stację muzyczną Music Channel i Radio 21. Obejmowała wręczenie nagród + występy i trwała - uwaga - ponad 7 godzin! Jeśli dodam, że nie obejmowała występów żadnej zagranicznej gwiazdy, chyba będziecie w stanie sobie wyobrazić jak "bogaty" mają Rumuni swój przemysł muzyczny (: Byłby to spokojnie temat na oddzielną notkę, ale zakładam, że to raczej nie leży w kwestii Waszych zainteresować, więc odpuszczę zanudzanie (; Na zdjęciu zbudowana już scena stojąca na głównym placu Starego Miasta, dzień przed imprezą.

Nad miastem góruje wielki napisz przypominający trochę... no właśnie (; Wzdłuż tego pagórka kursuje kolejka linowa, którą można wjechać na wysokość napisu. Nie widać tego na zdjęciu, ale na prawo od niego znajduje się malutki taras widokowy, na który również się udałyśmy.

Dzień przed wyjazdem udałyśmy się jeszcze do pobliskiego Rasnova, odwiedzić wyjątkowo uroczy zameczek-cytadelę z przepięknym widokiem na miasteczko i góry Bucegi.

Bucuresti & Constanta

2011-10-24T10:42:00.000-07:00

Dosyć długo zabierałam się do tego posta, bo z tych dwóch miast mam chyba najmniej przyjemne wspomnienia. W Bukareszcie pobyt "umiliła" nam firma u której wynajmowałyśmy mieszkanie - historia zbyt długa i zawiła by opowiadać, krótko mówiąc codziennie musiałyśmy się przeprowadzać i każdą z trzech nocy spędziłyśmy w innym miejscu. Nic więc dziwnego, że więcej czasu poświęcałyśmy przemieszczaniu się z jednego mieszkania do drugiego niż zwiedzaniu miasta. W Constanty natomiast czekał na nas taksówkarz, który kompletnie się zgubił i ani myślał z tej okazji opuścić nam ceny za kurs, koszmarna łazienka i hałaśliwy Turcy sąsiadujący z nami w hostelu oraz codzienna gehenna przy zamykaniu naszego pokoju, który de facto zamknąć się nie chciał. Przez te 5 dni najadłyśmy się sporo nerwów, ale ostatni punkt na mapie naszej wycieczki miał nam to wynagrodzić z nawiązką (:

Gdybym miała opisać Bukareszt w jak najkrótszym zdaniu powiedziałabym, że jest pełen kontrastów. Chociaż to zdjęcie wygląda jakbyśmy zapuściły się w trochę biedniejszą dzielnicę, to podwórko w rozpadającym się budynku znajdowało się tuż obok naszego drugiego mieszkania, pomiędzy nowiutkimi blokami. Tego typu "niespodzianki" można tam znaleźć na każdym kroku.

Po co się martwić mokrym praniem skoro można je wywiesić na samym środku ulicy? (;

Widok w kierunku ścisłego centrum.

Park Izvor. Będąc kilka dni wcześniej w Wiedniu zastałyśmy koszmarnie zaśmiecone trawniki, natomiast rumuńskie parki ku naszemu zaskoczeniu lśniły czystością. Szkoda, że nie przekładało się to na miasto ogółem - Bukareszt niestety potrafił okropnie śmierdzieć...

Widoczny z parku kawałek Parlamentu. Jest to drugi co do wielkości (po Pentagonie) największy budynek rządkowy. Chciałam go obejść dookoła, ale Magda, która miała to już za sobą, kategorycznie zaprotestowała (; Ponoć zajmuje to ponad godzinę!

Constanta to jedna z najpopularniejszych nadmorskich miejscowości u wybrzeży Morza Czarnego, jednak w żadnym stopniu nie przypomina tego, do czego przyzwyczaiły mnie polskie kurorty (chociaż mogło to być spowodowane faktem, że przyjechałyśmy poza sezonem). Najmilszym zaskoczeniem zdecydowanie okazała się pogoda - temperatura w okolicach 30 stopni to nie jest coś, do czego jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce we wrześniu (;

Chłopak kierujący hostelem skierował nas na plażę słowami "cały czas prosto", jednak musiałyśmy sporo nabłądzić zanim w końcu się na niej znalazłyśmy. Ledwo odnalazłyśmy malutką ścieżynkę i zejście z pagórka tuż pomiędzy najzwyklejszym na świecie osiedlem szarawych bloków a wielką budową na której stawiano nowy kurort. Widzicie jednak, że było warto trochę pobłądzić (:

Jeden z najbardziej znanych punktów: Kasyno, obecnie już puste i niedziałające.

zdjęcia z Constanty autorstwa Magdy

Sighişoara

2011-10-12T11:47:00.000-07:00

Sighişoara to małe rumuńskie miasteczko położone w Siedmiogrodzie, regionie który wszyscy pewnie znacie pod jego rumuńską nazwą - Transilvania. Jest wyjątkowo popularne wśród turystów, gdyż posiada świetnie zachowane Stare Miasto pełniące niegdyś funkcję cytadeli.

Turnul cu Ceas, czyli Wieża Zegarowa. Wybudowana w XIV wieku, w XVII umieszczono w niej zegar, który odmierza czas nieprzerwanie aż do dziś. Oprócz zegara znajdują się tam również figurki zmieniające się w zależności od pory dnia i dnia tygodnia.

Sighisoara ma jeszcze inny powód do sławy: tutaj urodził się Vlad Tepes, pierwowzór Draculi.

Mieszkańcy oczywiście skwapliwie korzystają ze sławy, jaką przynosi im słynny wampir: praktycznie każda pamiątka jaką można zakupić w Sighisoarze dotyczy właśnie jego. Na zdjęciu po lewej: restauracja w niegdysiejszym domu Draculi, po prawej: Dracula we własnej osobie spacerujący uliczkami Starego Miasta (;

Drewniane schody wybudowane w 1642 roku. Miały chronić przed śniegiem i deszczem chodzące do położonej na wzgórzu szkoły, pierwotnie posiadały 300 stopni, jednak po roku 1849 ich liczba została zredukowana do 175.

Sibiu

2011-10-11T11:20:00.000-07:00

Po 10 godzinach jazdy wylądowałyśmy w Rumunii, w Târgu Mureş, skąd miałyśmy jeszcze dostać się do Sibiu, jednak minimalne opóźnienie naszego busa sprawiło, że uciekł nam autobus, a na następny musiałyśmy poczekać 3 godziny. Dworzec nie należał do okazałych, ale sąsiedni hotel miał niezabezpieczone hasłem wi-fi, więc nie miałyśmy na co narzekać (;

Z dworcowego jedzenia spodziewałyśmy się raczej hamburgerów i zapiekanek, tym milsze było zaskoczenie, gdy okazało się, że można tam kupić... zupę. Ciorbă ţărănească, bo tak się nazywała, w smaku najbardziej przypominała mi nasz polski kapuśniak (:

Do Sibiu dotarłyśmy późnym popołudniem i z wielką ulgą, bo było to pierwsze miejsce w którym zatrzymałyśmy się na dłużej odkąd wyruszyłyśmy z Polski. Mieszkałyśmy bliziutko Starego Miasta, w bardzo klimatycznym hostelu. Przy okazji: o miejscach w których spałyśmy stworzę oddzielny post, bo trafiłyśmy na kilka naprawdę wartych polecenia... jak i na dwa, przed którymi wolałabym Was ostrzec. Ale o tym kiedy indziej (;

Następnego dnia wyruszyłyśmy na wielkie łażenie.

P.S. Nie wiedzieć dlaczego zdjęcia wgrały się w okropnej jakości... Postaram się to naprawić, ale na chwilę obecną musicie po prostu przeboleć ):

Na Piata Mare, głównym placu Starego Miasta.

"Domy z oczami"

Nigdy wcześniej nie widziałam straganu, na którym sprzedawane byłyby tylko i wyłącznie arbuzy... I to w jakiej ilości!

Do naszego hostelu wchodziło się przez pub/bar, którego jedną z sal widać na zdjęciu. Niezależnie od pory dnia panował tam półmrok, dlatego ochrzciłyśmy go kryjówką wampirów (;

Obiecałyśmy sobie, że w trakcie pobytu spróbujemy jak najwięcej miejscowych specjałów, więc pierwszy poranek jeszcze przed zwiedzaniem zaczęłyśmy od odwiedzenia piekarni.

Moja placinta cu mere. Placinta to rodzaj placka, który konsystencją przypominał mi trochę francuskie ciasto, ale mniej kruche, a bardziej gumowate. Moja placinta była z jabłkiem, ale często spotykane są też nadziewane bryndzą.

Covrig polonez, czyli tłumacząc dosłownie... polski precel (: Nagłowiłyśmy się z Magdą przepotwornie dlaczego akurat tak to się nazywa i niestety nie doszłyśmy do żadnych konstruktywnych wniosków. Po pierwsze: nigdy nie widziałam w Polsce takiego tworu. Ciasto było podobne do chałki, jednak dużo wilgotniejsze i o słodkim kokosowym smaku. A wracając jeszcze do precli, to w ich tradycyjnym preclowatym wyglądzie można je spotkać na każdym rogu w jakimkolwiek rumuńskim mieście. Niestety, z Polski przywiozłam uraz do precli twardych jak kamień i te rumuńskie omijałam szerokim łukiem... Teraz żałuję, bo a nuż były lepsze?

Po południu wybrałyśmy się zaś do restauracji blisko naszego hostelu. Pan kelner, który słyszał jak rozmawiamy przy stoliku po polsku, wyjątkowo się rozczulił i uradował, kiedy okazało się, że zamówienie złożyłyśmy po rumuńsku (;

Na talerzu Magdy wylądowały sarmale cu mămăligă. Sarmale najłatwiej porównać do naszych polskich gołąbków, ale są inaczej doprawione, podawane ze śmietaną, gotowaną kapustą i plastrami boczku, w mojej opinii zdecydowanie od nich smaczniejsze. Mamałyga natomiast to flagowa rumuńska potrawa z kaszy kukurydzianej. Rumuni podają ją zarówno na słono jak i na słodko, występuje w sąsiedztwie praktycznie każdej potrawy (coś jak u nas ziemniaki), ale może też być jedzona osobno. Ciekawostka: jest na tyle uwielbiana, że się ją... zdrabnia (: Tym samym w karcie dań w restauracji często zamiast mamałygi figuruje mămăliguţă, czyli "mamałyżka" (;

Mămăligă cu brânză, czyli mamałyga z bryndzą, dodatkowo zapiekana na wierzchu serem. Ponieważ należę do, jak to mawia moja babcia, "serowych panien", nie mogłam być szczęśliwsza. Potrawa była mocno słonawa, ale bardzo sycąca i pyszna.

A w następnym poście wystąpi miasteczko, w którym chociaż spędziłyśmy tylko jedną noc, to wystarczyło, żeby bez reszty mnie urzekło.

Wiedeń & Budapeszt

2011-09-25T12:50:00.000-07:00

Początkowo do Rumunii miałyśmy dojechać pociągiem, jednak kiedy okazało się, że oferta pewnego biura podróży, która by nam to ułatwiła została zlikwidowana, zdecydowałyśmy się na przemieszczanie się busami i na drobne wydłużenie naszej trasy, stąd też pierwszym przystankiem był Wiedeń. Wyruszyłyśmy w sobotę o 17 Polskim Busem i na 4 rano byłyśmy w Wiedniu. Po przeniesieniu się na dworzec autobusowy z którego miałyśmy busa do Budapesztu i zostawieniu tam bagaży, wyruszyłyśmy metrem na Stephansplatz i rozpoczęłyśmy zwiedzanie.

Ponieważ było to wczesny niedzielny poranek, Stare Miasto było wyjątkowo puste.

Wyjątkowo "niepolski" wynalazek: wrzucasz pieniążek i bierzesz sobie gazetę.

Lody z cudownej włoskiej lodziarni na którą trafiłyśmy podczas naszego spaceru (na zdjęciu już w większości przez nas pożarte), zdecydowanie najlepsze jakie jadłam w swoim życiu.

Około 11 przeniosłyśmy się do Park Prater - wiedeńskiego parku rozrywki. Na zdjęciu diabelski młyn, na który początkowo chciałyśmy się wybrać...

... jednak zdecydowałyśmy się na inny, który był o ponad połowę tańszy i ciut mniejszy. Z dołu wyglądał wyjątkowo niewinnie, ale w trakcie jazdy dał o sobie znać mój lęk wysokości. Pewnie zdziwi Was, że przy tego typu przypadłości w ogóle porywam się na tego typu rozrywki, ale dla chwilowego momentu paniki jestem w stanie wytrzymać, bo widok był bezcenny (: Poza diabelskim młynem skorzystałyśmy jeszcze z tej wielkiej zjeżdżalni. Prater zdecydowanie zasługuje na własną, odrębną wycieczkę. Strasznie żałowałam, że nie mogłam wsiąść na każdą możliwą karuzelę, chociaż część przyprawiała o palpitacje samym widokiem (;

Po wizycie w Prater odpoczęłyśmy jeszcze chwilę w pobliskim parku, po czym wróciłyśmy na dworzec i o 15 odjechałyśmy busem do Budapesztu. Na miejscu byłyśmy już po niecałych trzech godzinach, a nasz hostel znajdował się praktycznie w samym centrum miasta, więc po zostawieniu bagaży wyruszyłyśmy na wieczorny spacer.

Ledwo doszłyśmy do Mostu Łańcuchowego, a wiedziałam, że zakochałam się w Budapeszcie bez pamięci. Trudno z resztą byłoby tego nie zrobić, bo nocą miasto jest chyba jeszcze bardziej urzekające niż za dnia.

Nasza wieczorna przechadzka nie trwała długo - chciałam odpocząć po męczącym dniu, poza tym cały następny dzień mogłyśmy przeznaczyć na intensywne zwiedzanie, bo Budapeszt opuszczałyśmy dopiero o 23 w poniedziałek.

Szczerze żałuję, że i w tym mieście nie mogłyśmy zostać dłużej, bo chociaż miałyśmy mnóstwo czasu, to organizm przy trzydziestostopniowym upale buntował się wyjątkowo szybko. Tak jak pisałam, w Budapeszcie zakochałam się od pierwszego wejrzenia i byłabym gotowa się tam przenieść nawet od zaraz, gdyby nie piekielny węgierski, jedyny język w którym znaczenia słów w żadnym stopniu nie da się domyślić.

Praktycznie wszystkie zdjęcia (poza nocnym Budapesztem) pochodzą z aparatu mojej współtowarzyszki zbrodni, Magdy, więcej "migawek" mojego autorstwa z obu miast będziecie mogli zobaczyć, kiedy uda mi się zmontować filmik.

Tymczasem, do zobaczenia w następnej części naszej wyprawy (:

powrócona Ewa.

2011-09-22T06:20:00.000-07:00

[kliknij w zdjęcie aby je powiększyć]

Tygodnie wyczekiwania, planowania, szykowania się; mnóstwo małych lęków, że coś może przeszkodzić, coś się nie uda, coś się wydarzy... Ale się udało. Teraz mam wrażenie, że to był tylko jakiś jeden wielki barwny sen.

Podróżnik ze mnie mizerny (żeby nie powiedzieć: żaden) i z chęci robienia wszystkiego na raz, nie wszystko zrobiłam porządnie. Nie ze wszystkich miejsc mam zdjęcia, więc relacja będzie momentami bardziej literacka niż fotograficzna, ale sporo kręciłam, więc tego czego nie uchwyciłam aparatem, będzie można spodziewać się w filmiku (:

Na chwilę obecną muszę odkopać się z walizek i ogarnąć gigantyczny chaos jakim jest w tej chwili moje mieszkanie (no bo komu przychodzi do głowy sprzątanie przed wyjazdem...? na pewno nie mi...). A w ramach małej zapowiedzi panorama miasta, w którym zakochałam się od pierwszego wejrzenia... Poznajecie?

Kamila.

2011-08-31T13:19:00.000-07:00

wszędzie wszyscy podsumowują lato i smucą się, że to już koniec. dla mnie to dopiero początek.

bo to zła blogerka była.

2011-08-26T04:24:00.000-07:00

nieświadoma zbliżającego się września odwiedziłam dzisiaj Empik i wpadłam w pułapkę nowych zeszytów. utknęłam niczym w limbo i chciałam wynieść je wszystkie. jest jakaś nazwa na niezdrową miłość do czystych, niezapisanych zeszytów?

przez ostatnie trzy tygodnie byłam uprasowaną na kancik Ewą, chadzałam na lancze, jak każdy przyzwoity pracownik wielkiego warszawskiego wieżowca wracałam do domu o 18... i już nic mi się nie chciało robić. słabe wytłumaczenie dla przeistoczenia się w bardzo złą blogerkę, ale obiecuję szybką poprawę. mam jedną zaległą rzecz, której Wam jeszcze nie pokazywałam, poza tym w najbliższych dwóch dniach szykują mi się dwie sesje, w tym jedna z uroczą czytelniczką mojego bloga, Kamilą (:

w zupełnie niepodobnym do siebie stylu zaczęłam planować, kupować i pakować, chociaż do wyjazdu został ciutkę ponad tydzień. dwa tygodnie nieobecności również Wam wynagrodzę, ale na razie csii, bo nie lubię zapeszać (;

odzyskałam czas wolny i nawet nie wiem co z nim zrobić.

18th floor.

2011-08-08T12:21:00.000-07:00

tęskniłam za tobą, duże miasto.

Nikola II

2011-07-26T10:13:00.000-07:00

kursuję między domem a stolicą, w głowie mam mętlik i pusto w portfelu. byle do września.

99 days of summer boleśnie podupadło. ja, człowiek-nieogar, nie powinnam się porywać na projekty.

secret garden.

2011-07-18T11:50:00.000-07:00

modelka: Sandra

przyjmuję zgłoszenia na odpłatne sesje wszelkiej maści - po szczegóły zapraszam na maila: evutza22[at]gmail.com (:

Sandra II

2011-07-18T05:28:00.000-07:00

trzy dni sesyjne pod rząd, w tym moje pierwsze płatne zlecenie. zmęczona, ale szczęśliwa (:

Nikola

2011-07-17T10:03:00.000-07:00

Sandra

2011-07-16T02:26:00.000-07:00

dominoes.

2011-07-13T09:33:00.000-07:00

Dawn Mitschele @ UFO, Warsaw, 12.07.2011

99 days of summer: day sixteen.

2011-07-12T13:40:00.000-07:00

wieczór w UFO, Fritz cola & Dawn Mitschele na żywo. błogość. malutki moment szczęścia.

mawiają, że na złamane serce potrzeba czasu. zaczynam się obawiać, że trzy lata to jednak za dużo.

czasem mam wrażenie, że spotkaliśmy się w złym czasie, w złym miejscu.

Marta

2011-07-10T03:24:00.000-07:00

wczorajszą sesję z Martą - uroczą ciemnowłosą wersją Saoirse Ronan - można nazwać dziełem przypadku: posypały mi się plany dotyczące innej sesji, którą trzeba było przełożyć i aż żal mi było nie wykorzystać pięknego słońca, które zagościło na jeden dzień w Warszawie. Marta była jedną z dziewczyn, które odpowiedziały na moje ogłoszenie o poszukiwaniu modelki do spontanicznej sesji. chyba nie muszę tłumaczyć, dlaczego to właśnie ona spodobała mi się najbardziej? (:

yesterday's photo shoot with Martha - adorable darker-haired version of Saorise Ronan - was quite accidental: I had to postpone another shooting I had planned for Saturday and I thought not using the lovely sunny weather that we had yesterday in Warsaw would be a huge waste. Martha was one of girls that wrote me a message answering my announcement about looking for a model for a spontaneous photo shoot. I suppose I don't have to tell you why she was the one I chose? (:

lonely heart.

2011-07-08T11:05:00.000-07:00

I've started to think I'll be forever...

I wish I was your favourite girl.

2011-07-07T10:15:00.000-07:00

I wish I was your favourite girl
I wish you thought I was the reason you are in the world
I wish my smile was your favourite kind of smile
I wish the way that I dressed was your favourite kind of style

I wish you'd hold my hand
when I was upset
I wish you'd never forget
the look on my face when we first met

basically, I wish that you loved me.

_________________________

byłabym zapomniała: mam swoje oficjalne portfolio. trochę biedne jak na razie, ale mam nadzieję, że się rozrośnie. może. kiedyś. wkrótce?

99 days of summer: day ten.

2011-07-06T11:31:00.000-07:00

in a very unusual way, one time I needed you
in a very unusual way, you were my friend
maybe it lasted a day,
maybe it lasted an hour,
but somehow it will never end (...)

in a very unusual way, I owe what I am to you

99 days of summer: day nine.

2011-07-06T01:38:00.000-07:00

jak dorosnę, wyjdę za pięknego, wysokiego Szweda i zamieszkamy razem w IKEA.

potrzebuję pierwszego zlecenia. pierwsze zlecenie, gdzie jesteś?

99 days of summer: day eight.

2011-07-05T02:05:00.000-07:00

a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry

our rights, our wrongs

99 days of summer: day seven.

2011-07-03T13:54:00.000-07:00

"podszedł do mnie jakiś Rumun, powiedział, że mnie kocha i że podobają mu się moje kalosze"

umieram z braku zdjęć. gdzie się podziały wszystkie ładne twarzyczki?

podczas oglądania trzeciej części Transformersów zastanawiałam się czy byłabym szczęśliwszym człowiekiem gdybym wyglądała jak Rosie Huntington-Whiteley. nie doszłam do żadnych konstruktywnych wniosków.

99 days of summer: day six.

2011-07-02T13:53:00.000-07:00

dzisiejszym porankiem zaprzeczyłam pewnej grupie na facebooku.

niektóre dni są chyba z góry przeznaczone do bycia beznadziejnymi.

99 days of summer: day five.

2011-07-01T13:53:00.000-07:00

mój projekt okładki "Instytutu" wisi sobie na tej wystawie. kto ciekaw, niech przybywa i ogląda.

rodzice odwiedzili, a Warszawa mokra i smutna.

99 days of summer: day four.

2011-06-30T12:54:00.000-07:00

wprost zza oceanu najlepszy lek na wszystkie smutki i zmartwienia.

udaję, że jestem pro i możecie mnie polubić na fejsbuczku. jeśli mnie nie lubicie, możecie też nie polubić. proste.

99 days of summer: day three.

2011-06-29T11:54:00.000-07:00

do you remember you never understood I had to go?

by the way, didn't I break your heart?
please excuse me, I never meant to break your heart
so sorry, I never meant to break your heart
but you broke mine...

99 days of summer: day two.

2011-06-28T14:30:00.000-07:00

od dwóch dni bezskutecznie próbuję dostać się do dziekanatu, w międzyczasie spędzając czas na owocnym nicnierobieniu i pracoszukaniu. w dniu dzisiejszym w ramach odmiany uskuteczniałam kawiarnioprzesiadywanie.
.
uparcie oglądam True Blood, chyba tylko po to żeby zrozumieć fenomen Erica.

99 days of summer: day one.

2011-06-27T08:11:00.000-07:00

pamiętacie moje zeszłoroczne nieudane podejście do 99 dni lata? w tym roku uparłam się, że dam radę dokończyć ten projekt, ale ponieważ rok temu przekonałam się, że nie wszędzie i nie zawsze dam radę mieć ze sobą aparat, pokusiłam się na małe oszustwo... nigdy nie byłam zwolenniczką robienia zdjęć telefonem, ale wczoraj odkryłam Instagram i moja niechęć do tego typu (?!) fotografii zmalała... ale tylko ociupinkę. bądź co bądź, od dziś przez najbliższe 99 dni mój jabłkofon będzie mi pomagał dokumentować moje lato. mam cichą nadzieję, że moje fotograficzne sumienie mi to wybaczy.

P.S. czy ktoś z Was jest w stanie zgadnąć, gdzie było robione dzisiejsze zdjęcie? (:

2011-06-26T13:34:00.000-07:00

pierwsze w mojej warszafskiej karierze słoneczne popołudnie nad Wisłą.

z weekendu wzięta zasada numer jeden: nigdy, przenigdy nie wybieraj się gdziekolwiek wiedząc, że nie masz noclegu. może się nagle okazać, że twój autobus nocny wcale nie przyjedzie. chociaż powinien. chyba wiem, co moja mama miała na myśli mówiąc mi, że powinnam być poważna i wydorośleć. i czy istnieje jakiś sposób na nieżałowanie, że się czegoś nie zrobiło?

w słuchawkach: podnoszący na duchu rumuński rap.

ogłoszenia parafialne.

2011-06-23T12:07:00.000-07:00

Dziś wyjątkowo bez zdjęcia, za to z małym ogłoszeniem (:

Przez cały okres działalności bloga zdarzało mi się otrzymywać maile z pytaniami o płatne sesje, jednak zawsze odmawiałam. Może to brzmi trochę dziwnie, ale przez naprawdę długi czas po prostu nie czułam się na tyle pewnie jako fotograf żeby żądać od kogokolwiek pieniędzy za moje prace.

Jednak skończyłam właśnie drugi rok studiów i zaczęłam się zastanawiać nad poszerzeniem mojego portfolio o kilka nowych "doświadczeń" (; Innymi słowy, oficjalnie otwieram swój wakacyjny sezon fotograficzny.

Jeśli chcesz mieć ciekawą i profesjonalnie wykonaną sesję - sama, z chłopakiem, przyjaciółką, swoją pociechą, rodziną lub znasz kogoś, kto potrzebowałby zdjęć z rodzinnej uroczystości takiej jak ślub, zaręczyny, chrzest i tym podobne - zapraszam (: Sesje będą oczywiście płatne, ale wszystko jest do ustalenia (w zależności od rodzaju zdjęć, długości sesji czy pomysłu) i nie zamierzam kasować jakiś horrendalnych sum. Poza tym korzyść jest obopólna - dla was piękne (mam nadzieję) zdjęcia, a dla mnie moje wymarzone wrześniowe wakacje (:

Skontaktować się ze mną można przez maila: evutza22@gmail.com, ewentualne wątpliwości mogę rozwiać w komentarzach.

Zapraszam!

2011-06-22T12:20:00.000-07:00

nie lubię decyzji. nigdy nie wiem czego tak naprawdę chcę. co jest dla mnie dobre, a co złe. za którym głosem powinnam iść. czasem mam wrażenie, że nikt nigdy nie zrozumie. że nikomu nigdy nie będę w stanie wytłumaczyć, dlaczego. że nikt mi nie pomoże.

nie możesz znaleźć pracy? wymyśl sobie własną. szczegóły już wkrótce.

reflection

2011-06-20T01:52:00.000-07:00

who is that girl I see staring straight back at me?
why is my reflection someone I don't know?
somehow I can not hide who I am, though I've tried

when will my reflection show who I am inside?

it's friday, I'm in love.

2011-06-17T09:11:00.000-07:00

je t'aime

2011-06-16T06:49:00.000-07:00

5 godzin w ciemni i pierwszy raz od dobrych dwóch lat jestem z siebie zadowolona. przeziębiłam się i nie wiem jak, bo miasto latem jest duszne i gorące. i nie mogę oddawać krwi, bo jestem za chuda.

nic bardziej nie uszczęśliwia niż zdane egzaminy.

2011-06-13T03:46:00.000-07:00

mój organizm wypracował system obrony przed przyswajaniem jakichkolwiek informacji.

byle do końca tygodnia, a potem będzie szczęście i radość, i lato, i praca.

2011-06-11T03:02:00.000-07:00

hometown glory.

2011-05-27T07:38:00.000-07:00

Pierwszy projekt za który dostałam coś na kształt pochwały.

W moim mieście nikt nie mieszka.

je veux.

2011-05-17T12:38:00.000-07:00

je veux d'l'amour, d'la joie, de la bonne humeur
ce n'est pas votre argent qui f'ra mon bonheur
moi j'veux crever la main sur le coeur

Charlotte.

2011-05-08T11:11:00.000-07:00

O moim najnowszym odkryciu - Charlotte - możecie poczytać na moim drugim blogu, KLIK.

the scars of your love remind me of us.

2011-04-27T13:50:00.000-07:00

niedziela palmowa.

2011-04-22T09:36:00.000-07:00

Od dwóch dni jestem już w domu, sprzątam, piekę i pomagam w przygotowaniach do Świąt, a Wam przedstawiam efekty niedzielnej współpracy z trzema cudownymi istotami. Wesołych Świąt, kochani!

zdjęcia: Ania aka Villk
stylizacja: Aga & Patrycja (CiuchoweLove)

coming up...

2011-04-21T13:58:00.000-07:00

read between the lines.

2011-04-19T14:38:00.000-07:00

no, you never were and you never will be mine.

2011-04-18T13:09:00.000-07:00

me by Agata

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=uESRUaltM90&w=640&h=27]

lion girl.

2011-04-06T12:37:00.000-07:00

Z dzisiejszego popołudnia z Nelą, najbardziej uroczym rudym stworzeniem, jakie przyszło mi do tej pory spotkać.

what you know.

2011-03-28T13:03:00.000-07:00

Oficjalnie zaprzyjaźniłam się z moim tabletem.

inspiration: Black Swan by TrixiePixie

historia jednej kliszy.

2011-03-07T08:31:00.000-08:00

o kryzysie tramwajowym, czyli mój pierwszy stalker.

2011-02-25T10:15:00.000-08:00

Drogi chłopcze, który zrównałeś się ze mną na przejściu dla pieszych,

Niezależnie od tego, czego ode mnie chciałeś, nie powinieneś się na mnie gapić nieprzerwanie aż do momentu, kiedy zapaliło się zielone. Nie powinieneś również iść za mną i dyszeć mi na plecy kiedy sprawdzałam rozkład jazdy, a potem, chociaż specjalnie uciekłam na drugi kraniec przystanku, polecieć tuż za mną i niby to przypadkiem przysuwać się coraz bliżej. Wsiadanie do tego samego tramwaju co ja i siadanie dokładnie naprzeciwko mnie też nie było najlepszym pomysłem. Zastanawiam się czy gdyby nie kryzys tramwajowy*, dzięki któremu nadarzyła się okazja aby w panice wyskoczyć z wagonu, nadal niby to przypadkiem podążałbyś w tą samą stronę. Bardzo możliwe, że byłeś i jesteś tylko Bogu ducha winnym chłopcem, jednak jeden gigantyczny popełniony przez Ciebie błąd sprawił, że zasłużyłeś na miano mojego pierwszego w życiu stalkera.

Dlatego drodzy inni chłopcy, nie straszcie Ewy, inaczej będę zmuszona zacząć stosować metodę mojej Nieustraszonej Ciotki (o której to metodzie pewnie kiedyś opowiem).

_______
*kryzys tramwajowy - sytuacja w której powrót do domu jest uzależniony od jednego jedynego tramwaju, który w ogóle nie nadjeżdża i/lub przejeżdża jeden przystanek a potem staje, bo na skrzyżowaniu zderzyły się dwa inne tramwaje; prawdopodobieństwo wystąpienia kryzysu zdecydowanie wzrasta, kiedy jest się Ewą, a na zewnątrz jest minus milion stopni

Łukasz Pukowiec for Vanity Teen

2011-02-22T12:53:00.000-08:00

Photographer: http://lukaszpukowiec.com/

Model: Paulina Gierasimiuk/ Model +

Stylist: Magdalena Jagnicka

Stylist Assistant: Marta Kuba

Make Up/ Hair: http://www.mariannajurkiewicz.com/

Postproduction: Magdalena Baran

SMILEproject.

2011-02-22T12:34:00.000-08:00

Being happy isn't having everything in your life be perfect. Maybe it's about stringing together all the little things like wearing these pants or getting to a new level of Dragon's Lair - making those count for more than the bad stuff.

Maybe we just get through it... and that's all we can ask for.

Jestem zawsze dosyć surowa wobec własnych pomysłów i rzadko kiedy lubię się dzielić projektami, które wykonuję w ramach zajęć na moim roku, ale ten tutaj jest jakiś wyjątkowo bliski mojemu serduszku, bo postanowiłam go kontynuować... najdalej jak się da.

Pomysł może i banalny - zdecydowałam się robić zdjęcia o tym, co cieszy ludzi. O małych cząstkach życia, które sprawiają, że na ich twarzach pojawia się uśmiech. Każdy z bohaterów mojego zdjęcia musiał napisać na czystej kartce definicję swojej "małej radości"... i uśmiechnąć się (:

To, co wrzucam Wam dzisiaj jest dopiero malutką cząstką tego, co mam w planach. Na razie męczę przyjaciół, znajomych i rodzinę, ale jeśli i ktoś z Was chciałby mi pomóc i zostać częścią tego projektu - zapraszam! (: Możecie się kontaktować ze mną przez maila podanego w pasku bocznym.

so come my way.

2011-02-20T09:39:00.000-08:00

model: Ela
make-up: Barbara

o walentynkach.

2011-02-13T14:38:00.000-08:00

Rok temu w Walentynki zdecydowałam się iść do kina. Na "Walentynki". Kiedy przez telefon powiedziałam o tym mamie usłyszałam "nie jest ci przykro, że w Walentynki idziesz sama do kina?"
Odpowiedziałam: "A powinno mi być?"
Koniec końców nie poszłam do kina sama, ale nie w tym rzecz. Byłam w szoku, że moja własna mama próbowała mnie wpisać w schemat, który wszyscy ludzie powielają od lat: bycie bez pary w Walentynki, ba, bycie dziewczyną bez pary przez cały okrągły rok musi być powodem do głębokiej depresji.

- Nie przejmujesz się tym, że nikogo sobie nie znalazłaś?
- Niezbyt.
Pytanie i tym razem z ust mamy, jednak zaledwie sprzed dwóch dni. Odpowiedziałam raczej bez zastanowienia, chociaż znowu poczułam się jak rok temu - jak dziewczyna, która POWINNA się przejmować, chociaż odrobinę. Skoro twoja własna matka co roku w lutym obawia się o to, że brak mężczyzny u boku powoduje jakiś uszczerbek na twoim zdrowiu psychicznym, coś musi być na rzeczy... czyż nie?

Kiedy potem zastanawiałam się nad swoją odpowiedzią, oświeciło mnie, jak zgrabnie w jednym słowie udało mi się ująć wszystkie moje odczucia. "Niezbyt". "Niezbyt", czyli nie kategoryczne "nie, ani trochę", ani nawet też nie "nie", raczej co w stylu "czasem przeleci mi przez głowę, że mogę być wybrakowana albo po prostu brzydka, albo za dużo gadam, i wtedy się przejmuję, ale za pięć sekund pomyślę o czymś innym".

"Walentynki już jutro, zobacz co Ci się przytrafi", zachęca mnie link na Facebooku. Inny pyta czy zechcę wziąć udział w dniu singla: "dla wszystkich szczęśliwie samotnych i tych nieszczęśliwie samotnych". A dla mnie jutro nie ma Walentynek, tylko jest poniedziałek, pierwszy dzień drugiego semestru. Muszę wstać rano, oddać film do wywołania, iść na wykłady, potem (prawdopodobnie) błagać na kolanach o zaliczenie mojej beznadziejnej pracy dotyczącej rozwoju wielkich sieci radiowo-telewizyjnych w USA, a na sam koniec dnia spróbować ożywić mój zepsuty od ponad tygodnia telefon. Romantyzm pełną gębą.

Nie unoszę się dumą, nie zgrywam pseudo feministki ani nie nienawidzę Walentynek. Nie płaczę po kątach, nie prycham na wszechobecne serduszkowo-słodko-różowe gadżety i nie mierzę złym wzrokiem wszystkich par przechodzących ulicą. Jeśli poczuję się jutro odrobinę bardziej samotna niż zwykle, nie będzie to miało większego związku z konkretnym dniem.Walentynki po prostu... średnio mnie obchodzą.

Żeby jednak już tak całkiem nie udawać, że jutro będzie absolutnie zwyczajny dzień: życzę Wam miłości, nie tylko w Walentynki, ale przez cały okrągły rok. Nie tylko od drugiej połówki, ale od przyjaciół, rodziny i bliskich. Cieszcie się z małych rzeczy i spełniajcie marzenia.

Całusy,
E

but underneath we are golden.

2011-01-26T09:51:00.000-08:00

grenade.

2011-01-13T14:54:00.000-08:00

Gave you all I had and you tossed it in the trash, you tossed it in the trash, you did.

miss sweet tooth.

2011-01-07T12:15:00.000-08:00

model: Ela
make-up: Basia
photo: me

1.11.2010

2011-01-06T08:25:00.000-08:00

nowy rok, nowy blog.

2011-01-01T15:13:00.000-08:00

Ale spokojnie, ten tutaj nigdzie się nie wybiera.

Zainspirowana nagłą potrzebą stworzenia miejsca w którym mogłabym pisać o wszystkim co mnie zachwyci, od nowej pary butów począwszy, przez przeczytane książki & obejrzane filmy, a na ukochanej naleśnikarni za rogiem skończywszy, stworzyłam & oficjalnie zapraszam do odwiedzenia nowego bloga: KLIK.

Powoli na nowo się rozkręcam & wygrzebuję ze spraw, które już dawno powinny pozostać za mną.

A jedynym postanowieniem na Nowy Rok, w moim przypadku, powinno być postanowienie sobie, że będę przestrzegać postanowień.

Szczęśliwego nowego, robaczki & do usłyszenia wkrótce.

klisza.

2010-12-09T08:46:00.000-08:00

midnight hour thoughts.

2010-12-05T15:34:00.000-08:00

The best thoughts come to you during the late night hours and although you know you should sit and write them down as soon as they appear, you usually feel too tired to do so. So you just go to bed, fall asleep and the next morning they are already gone.

I suck at figuring things out. I tend to analyze everything, every single word, every single gesture so many times as there's no more magic left in them, the magic of memories gets lost somewhere along the way of looking for answers which I never seem to find.

I thought I was good at pretending I am fine but then I found out that it's not like I'm pretending, I was actually feeling fine at that moments when I had people around me but as soon as there's no people and I'm left all alone with my thoughts, it starts all over again.

Tomorrow, when I wake up, I'd probably regret pouring my heart out but now it feels like the only right thing to do.

Life is just a cup of cake.

2010-11-22T06:57:00.000-08:00

Czyli kolejny post z cyklu "gdzie babeczka/cupcake/muffin (niepotrzebne skreślić), tam i Ewa".

Plus za uchwyt & przeuroczy kolor, minus za brak loga na pudełeczku.

Główni bohaterowie.

Kolega po lewej był czekoladowy z kremem wiśniowym, wiśnią i kawałkami czekolady w środku (mniam!), ten z usteczkami miał polewę z białej czekolady, krem jogurtowy & coś na kształt dżemu brzoskwiniowego w środku: mniej mniam, ale to może kwestia gustu. No i ku mojemu wielkiemu żalowi usteczka były niejadalne.

co: Lola's Cupcake (website, facebook)
gdzie: Przeskok 2 albo Złote Tarasy (stoisko na poziomie zerowym, przy Marks&Spencer)
ile: 6zł za jednego cupcake'a

Ola.

2010-11-21T05:36:00.000-08:00

model: Aleksandra
photos: me

I ♥ Milano.

2010-10-30T12:21:00.000-07:00

foto: Tomasz Biernacki
stylizacja: Daria Kutkiewicz

a must-read.

2010-10-24T13:12:00.000-07:00

Nierzadko zdarza mi się, żeby czytać o czymś do czego mam zupełnie odmienny stosunek z taką przyjemnością.

*WE LIVE YOUNG*: why i want children young.

A po przeczytaniu polecam obejrzeć zdjęcia. Również zachwycają.

cudo.

2010-10-20T07:39:00.000-07:00

Po prostu obejrzyjcie.

"Pokaz Marty Siniło na łódzkim fashion weeku przejdzie do takich, których się nie zapomina. Pokazu nie było, projektantka szczerze przyznała, że nie zdołała odszyć kolekcji do końca. Przygotowała dla swojej widowni film - wyjątkowa historia kobiety w czerwonej sukni. Film jest niesamowity - zobaczcie sami. Polecamy!" - Ultra Żurnal

under my bed.

2010-10-17T11:46:00.000-07:00

Duży krok w przód tylko po to, żeby zrobić dwa w tył.
I mnóstwo nerwów. Z wiekiem powinno się mądrzeć, a ja mam wrażenie, że wciąż głupieję.

here I am
with my heart on the floor
and my love out the door
you should be knocking
but there it goes
I got nothing to show for
except pictures I posed for
but I keep them in a box under my bed

be inspired.

2010-10-10T12:42:00.000-07:00

Candace Meyer, czyli pani, która tworzy bajki.

Też bym chciała... kiedyś.

jestem muminkiem.

2010-10-08T14:00:00.000-07:00

Kraków, sierpień 2010

outfit of the day: sailor's girl.

2010-09-19T11:30:00.000-07:00

eat, pray, love.

2010-09-18T07:15:00.000-07:00

"Jest w moim życiu wiele spraw, które muszę zostawić swojemu biegowi, inne jednak zależą wyłącznie ode mnie. Pewne losy na loterii mogę kupić, zwiększając tym samym swoją szansę na zadowolenie. Mogę decydować, jak spędzam czas, z kim się widuję, z kim dzielę łoże i życie, komu daje pieniądze i poświęcam energię. Mogę wybierać, co jem, czytam i czego się uczę. Mogę traktować nieszczęśliwe wydarzenia w swoim życiu jako przekleństwo albo daną mi okazję (a wtedy, gdy nie potrafię wznieść się do tego najbardziej optymistycznego punktu widzenia, bo zbytnio się nad sobą użalam, mogę wpłynąć na zmianę swojego poglądu). Mogę dobierać słowa i ton głosu, jakich używam w stosunku do innych. A nade wszystko, mogę wybierać sobie myśli. (...)

Bo jeśli nie potrafisz zapanować nad swoim myśleniem, nigdy nie wygrzebiesz się z kłopotów."

Elizabeth Gilbert, "Jedz, módl się, kochaj"

loneliness.

2010-09-08T14:56:00.000-07:00

"Wybiła osiemnasta. Wracam do domu. Z daleka spoglądam na moje okna. Ciemne. Byłoby dziwne, gdyby świeciło się w nich światło, bo mieszkam sama. Nawet kota nie mam, bo pewnie zdechłby z głodu albo umarł z samotności.

No właśnie, czy można umrzeć z samotności?

Jak tak dalej pójdzie, to przekonam się na własnej skórze."

Aleksandra Kisiel, "Ratunku, jestem samotna!" (ELLE, październik 2010)

happy blog day!

2010-08-31T14:48:00.000-07:00

Spędziłam dzisiaj tak boleśnie bezproduktywny dzień, że aż mi wstyd. Zrzućmy wszystko na karb pogody.

Info o Blog Day wpadło mi dziś na oczy zupełnie przypadkiem i oczywiście - jak to ja - prawie byłabym zapomniała ._. Więc, na ostatnią chwilę (co też bardzo dla mnie typowe), polecam:

1. Karla's closet
Piękne stylizacje, piękne zdjęcia, piękna Karla.

2. The lost toys
Niesamowicie utalentowana Magda, której jeden z pierwszych pluszaków nadal gości na mojej półce : )

3. Adamant Wanderer
Bo kto nie lubi czytać o przygodach Uli? : )

4. Ratunku! Co robić?!
Niezastąpionypoprawiacz humoru ; )

5. Moje wypieki
Zrobienie jednego z ciast z tego właśnie bloga zaowocowało całą rodziną walczącą podstępnie o kolejne kawałki - to chyba wystarczająca rekomendacja? ; )

kubkowe lowe.

2010-08-25T03:39:00.000-07:00

Jakbym miała słabość do niewystarczającej ilości rzeczy... doszła do tego słabość do kubków. Od kupowania następnych powstrzyma mnie chyba tylko brak miejsca na półce.

A Wy? Do czego macie słabość? ; )

kubek pierwszy: sklep z pamiątkami w KM
kubek drugi: stragan Inkluz w Krakowie (ale TU można kupić online : ))

last of days.

2010-08-23T12:20:00.000-07:00

I built myself a castle on the beach
Watching as it slid into the sea

The world carries on without you
But nothing remains the same
I'll be lost without you
Until the last of days
Until the last of days

Through walls and harvest moons
I will fight for you

acolo.

2010-08-22T09:22:00.000-07:00

Zawsze, gdy nie widzę morza, czuję się jak w zamknięciu.

Jostein Gaarder, Przepowiednia Dżokera

scrap, scrap.

2010-08-10T03:04:00.000-07:00

Moje pałające od lat dziecięcych miłością do tworzenia serduszko po prostu nie mogło się oprzeć. Specjalne podziękowania dla Magdy bez której pewnie nigdy bym nie zaczęła scrapować (:

Można by więc rzec, że oficjalnie przedstawiam wam nową pasję ewową. Podoba się?

materiały: sklep scrap.com.pl & kolorowe brystole z papierniczego

cosmic love.

2010-07-22T05:15:00.000-07:00

modelka: Ela
make-up & foto: me

__________________________

And in the dark, I can hear your heartbeat
I tried to find the sound
But then it stopped, and I was in the darkness,
So darkness I became (...)

You left me in the dark
No dawn, no day, I'm always in this twilight
In the shadow of your heart...

dziś idziemy na paradę.

2010-07-21T06:21:00.000-07:00

Dziś idziemy na paradę
Bo parada dupcia blada
A my chcemy kolorowych
Chłopców, dziewcząt
Pomysłów nowych

scarlet ribbon.

2010-07-20T14:20:00.000-07:00

Miały być dopiero jutro ale będąc Ewą niecierpliwą, nie mogłam już wytrzymać. Poza tym, technicznie rzecz biorąc do właściwego jutra zostały już tylko dwie godziny, więc chyba nie pospieszyłam się zbytnio (:

modelka: Ela
make-up, stylizacja & foto: ja
mjuzik: Roisin Murphy - Scarlet Ribbon

______________

P.S. Komentowanie nie gryzie (;
P.P.S. Masz pytanie? Klik!

some kind of blues.

2010-07-20T05:21:00.000-07:00

Pierwsza część niedzielnych poczynań z Elą, która jest prawdopodobnie najbardziej uroczą & najpiękniejszą istotką na świecie.